Żółw obrzeżony
Domofony Charakterystyczną cechą dorosłego żółwia obrzeżonego są dość silnie wydłużone i wygięte ku górze tarcze brzeżne tylnej części karapaksu. Tarcze te wydłużają się stopniowo wraz ze wzrostem żółwia, w związku z czym młodego osobnika trudniej odróżnić od innych gatunków żółwi lądowych, niż dorosłego. Najpewniejszą cechą umożliwiającą prawidłowe oznaczenie żółwia obrzeżonego jest barwa grzbietowej części pancerza i brak występujących u innych gatunków żółwi stożkowatych zrogowacen na tylnej stronie tylnych nóg w pobliżu nasady ogona (zrogowacen takich nie ma również żółw grecki). Ciemne, a u osobników o długości 20-50 cm czarne, obrzeżenia dużych tarcz karapaksu nie dochodzą do zawsze żółtawych ich środków. Występowanie: Grecja na południe od Olimpu oraz niektóre wyspy na Morzu Egejskim. Żyje również na Sardynii, na którą jednak został prawdopodobnie wsiedlony lub zawleczony. Środowisko: porośnięte krzewami, kamieniste stoki gór i wzgórz; w rejonach, w których wspotwystępuje z żółwiem greckim, wycofuje się w wyższe położenia górskie. Tryb życia: podobny jak u obu poprzednio omówionych żółwi lądowych. Chętnie przebywa na skrajach gęstych zarośli graniczących z terenami otwartymi. Zapada w niezbyt głęboki sen zimowy; budzi się zwykle pod koniec kwietnia lub na początku maja. W czasie wielkich upałów kryje się w cieniu. Rozród: do godów przystępuje wkrótce po zakończeniu snu zimowego. Kilka tygodni później samice składają 3-10 jaj do samodzielnie wykopanych jam. Suwalszczyzna
